Maryna Mazur
Absolwentka Instytutu Sztuk Wizualnych UZ oraz Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu (dyplom w Pracowni Druku Wklęsłego pod kierunkiem prof. Piotra Szurka). Doktorat obroniła w 2018 r. na Wydziale Grafiki i Komunikacji Wizualnej Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu. Adiunktka w III Pracowni Grafiki na Uniwersytecie Artystycznym im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu oraz w Pracowni Grafiki – Wklęsłodruk i Wypukłodruk w Instytucie Sztuk Wizualnych UZ. Brała udział w międzynarodowym projekcie Who’s Afraid of_Rosa (2019-2021), Triennale Grafiki Polskiej (2012, 2015, 2018), Międzynarodowym Triennale Grafiki w Krakowie (2013, 2024), Biennale Tkaniny Artystycznej (2023) oraz licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych w kraju i za granicą, m.in. w Niemczech, Japonii, Austrii, Chinach, Rumunii, Grecji, USA. Członkini Grupy 404. Zajmuje się grafiką, malarstwem, fotografią; tworzy instalacje i obiekty. Interesują ją wciąż na nowo definiowane relacje pomiędzy sferą publiczną i prywatną, a szczególnie ich trudno uchwytne „pomiędzy” — granice zależne od indywidualnej percepcji i doświadczenia. W swoich pracach odnosi się do tych pojęć, biorąc pod uwagę różne, często nieoczywiste konteksty, w tym mechanizmy podporządkowania wpisane w procedury, instytucje i języki kontroli. Posługuje się przy tym strategią przesuwania znaczeń: podważa oczywistość kategorii i funkcji, ujawniając ich systemowy wymiar.
Nie wypełniać! (2025)
Rok powstania: 2025
Miejsce prezentacji: Archiwum Idei, Poznań; Pocztówka z prowincji, BWA Zielona Góra
Wymiary: 39×72 cm
Fragment tabeli programu Excel – siatki komórek, która w rzeczywistości liczy ponad milion wierszy i kilkanaście tysięcy kolumn – odnosi się do idei zamkniętego systemu i kontrolowanej przestrzeni, której formularze, arkusze i dokumenty zwykle służą. Z jednej strony tabelka jest symbolem porządku, ale jednocześnie poprzez swój absurdalny zakres staje się chaotyczna i wymyka się kontroli. Dodatkowo, pozbawiona poleceń i oddzielona od pierwotnej funkcji, uwolniona została od przeznaczenia oraz obowiązku, czy nawet samej możliwości wypełniania. Przestaje być narzędziem systematyzacji, stając się autonomiczną formą, która sama się uwalnia.
Impas (2024)
Rok powstania: 2024
Miejsce prezentacji: Lotna Premia, Galeria Miejska Arsenał, Poznań
Wymiary: 4 obiekty 16 x 19,5 cm
Seria metalowych tabliczek została oparta na schemacie testu Turinga – internetowego narzędzia weryfikującego użytkowników wymogiem potwierdzenia, że nie są robotami poprzez wybór pola „nie jestem robotem”. Ta z pozoru banalna procedura ujawnia mechanizm przymusu deklarowania własnej tożsamości i podporządkowania się arbitralnym kategoriom. Dochodzi tu także do paradoksu: to człowiek musi „meldować się” maszynie, udowadniając, że nie jest robotem. Pola wyboru, które mają sugerować neutralność, w rzeczywistości wyznaczają zamknięty obszar gotowych odpowiedzi, a więc ograniczają możliwość autentycznego określenia siebie. Trwały materiał, z jakiego powstała praca, podkreśla niezmienność i ostateczność takich stwierdzeń.
Podwójna codzienność
Rok powstania: 2023
Miejsce prezentacji: Czarne tło, Galeria Nowy Wiek, Muzeum Ziemi Lubuskiej, Zielona Góra
Wymiary: 225×200 cm
Praca odnosi się do procesu, w trakcie którego temat wojny stopniowo traci swoją siłę oddziaływania i rozpływa się w codzienności zarówno za sprawą coraz mniej zainteresowanych problemem mediów, jak i naszej obojętności. Zaprzeczanie i unikanie trudnych tematów często staje się strategią przetrwania, co nie znaczy, że nie towarzyszy im strach. „Podwójna codzienność” niesie ze sobą znaczenia ambiwalentne (z jednej strony jest symbolem bezpieczeństwa, a z drugiej wyglądania pewnej katastrofy w czasach stałego zagrożenia napaści zbrojnej), stąd na delikatnej, zwiewnej tkaninie pojawia się cień.
