Andrzej Bobrowski
Studiował na Wydziale Malarstwa, Grafiki i Rzeźby Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Poznaniu. Dyplom z wyróżnieniem uzyskał w 1990 roku w Pracowni Drzeworytu prof. Zbigniewa Lutomskiego. W roku 2001 doktoryzował się, w 2004 – habilitował, a w 2012 otrzymał tytuł profesora.
Od roku 1996 związany z Uniwersytetem Zielonogórskim. W Instytucie Sztuk Wizualnych na Wydziale Artystycznym UZ prowadzi Pracownię Serigrafii.
Od 2005 r. pracuje w Poznaniu – w Akademii Sztuk Pięknych, a po zmianie w 2010 roku jej nazwy – w Uniwersytecie Artystycznym, obecnie imienia Magdaleny Abakanowicz. W roku 2016 został wybrany do pełnienia funkcji dziekana Wydziału Grafiki i Komunikacji Wizualnej UAP (do 2022).
Artysta, dydaktyk, organizator. Promotor prac licencjackich, magisterskich i doktorskich. Jako recenzent uczestniczył w postępowaniach habilitacyjnych i o nadanie tytułu profesora.
Zajmuje się grafiką, malarstwem i działaniami przestrzennymi (instalacje, obiekty). Swoje dzieła prezentował na wystawach indywidualnych, m.in. w Muzeum Ziemi Lubuskiej w Zielonej Górze i w Muzeum Okręgowym im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy.
Co roku bierze udział w kilku wystawach zbiorowych w wiodących galeriach i instytucjach kultury w kraju i za granicą, m.in. w Austrii, Chinach, Czechach, Grecji, Japonii, Kanadzie, Korei Południowej, Niemczech, Portugalii, Rumunii.
Bieg (2025)
Rok powstania: 2025
Wystawa zbiorowa Grupy 404 ,,Pocztówka z prowincji”.
Teksty do wystawy: M.Kurak, K.Piskorz
Miejsce prezentacji: Galeria BWA w Zielonej Górze
Prezentowana praca, ukazująca kolekcję medali sportowych w przestrzeni minimalistycznego ekspozytora, w symboliczny sposób podejmuje temat indywidualnego wysiłku w kontekście wspólnotowego doświadczenia i społecznej rywalizacji. W kontekście wystawy praca dotyka roli prowincji jako przestrzeni, w której globalne procesy ulegają lokalnym reinterpretacjom. Istotnym elementem wystawy był koncept aranżacyjny polegający na prezentowaniu prac w specjalnie zaprojektowanych, białych ekspozytorach, których forma nawiązywała do struktury panoptykonu. To rozwiązanie podkreślało jednocześnie autonomię prac i ich wspólne uczestnictwo w narracji kuratorskiej, budując spójne pole interpretacyjne. Wbrew stereotypom, prowincja nie została tu przedstawiona jako obszar stagnacji czy izolacji, lecz jako przestrzeń twórczej reinterpretacji procesów globalnych i laboratorium społecznych przemian.
Rodło (2023)
Technika: druk wypukły i szablon
Wymiary: 262×124 cm
Praca upubliczniona podczas międzynarodowej wystawy zbiorowej WIDZIELIŚMY MIEJSCE. Hommage à Jan Buck II (kuratorzy: L. Głuchowska, R. Czarkowski) w Alte Segeltuchfabrik w Cottbus, Niemcy. Wystawa była jednym z wydarzeń w ramach „Festiwalu niemiecko-serbołużycko-polskiego – Spotkanie i Dialog”, finansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) w ramach Programu Współpracy INTERREG VA Brandenburgia – Polska 2014-2020, celu „Europejska Współpraca Terytorialna” i Funduszu Małych Projektów Euroregionu Sprewa-Nysa-Bóbr. Inne wydarzenia Festiwalu to wystawa prac Jana Bucka pt. „Wszystko jest pejzażem”, otwarta przez Ursulę Nonnenmacher – Wicepremier Kraju Związkowego Brandenburgia, a także forum naukowe, które odbyło się w Kunsthalle Lausitz.
Sosnowa deska – odbita w kształcie rodła, symbolu Polonii w Niemczech – pochodzi z lasu posadzonego ponad 80 lat temu w okolicy Babimostu. Las był niemym świadkiem historii tych terenów. Artysta wykorzystuje symboliczny potencjał bieli, czerwieni i czerni, jako kolorów kojarzących się z wojną, żałobą, symboliką patriotyczną czy niewinnością, w celu zapraszania odbiorców do rozmaitych przemyśleń i reakcji emocjonalnych.
Brama (2022)
Technika: druk wypukły i szablon
Wymiary: 225×120,5 cm
Praca upubliczniona podczas ŻYLIŚMY JUTRO. HOMMAGE À JAN BUCK (kuratorzy: L. Głuchowska, R. Czarkowski) w Saksońskim Muzeum Przemysłu | Fabryce Energii w Knappenrode. Wystawa prezentowała prace o charakterze site specific, odnoszące się zarówno do przestrzeni fizycznej, jak i do wymiarów mentalnych i historycznych. Projekt stanowił także nawiązanie do twórczości i doświadczeń Jana Bucka, podkreślając wagę dialogu artystycznego z Polakami, troski o środowisko naturalne oraz poszanowania lokalnej tożsamości. Wydarzenie odbywało się pod patronatem Premiera Brandenburgii, Premiera Saksonii, Marszałka Woj. Lubuskiego oraz Marszałka Woj. Dolnośląskiego.
Praca oparta jest na zestawieniu surowych desek z wyraźnym rysunkiem struktury, tworzących częściowo przepuszczalną przegrodę, za którą wyłania się intensywna, symboliczna czerwień. Kolor działa jako siła napierająca, utrudniająca przekroczenie granicy i budująca napięcie pomiędzy otwartością a ochroną.
